عهد ما با تو نه عهدی که تغیُّر بپذیرد..

همین‌طور که داریم روضه گوش می‌کنیم یهو به مستر میگم: به نظرت ممکنه یه روزی ما ... قبل از تموم شدن جمله‌م، بغض راه گلومو می‌بنده ولی هرجور شده جمله رو تموم می‌کنم: پدر و مادر شهید باشیم؟؟!

خیلی ریلکس و مطمئن میگه: آره دیگه. 

از نهایت اطمینان و صلابت کلامش کپ می‌کنم.

باورم نمیشه او تا این حد مطمئن به این موضوع فکر کرده باشه.

من می‌زنم زیر گریه.

خودش از نهایت صراحتش عذاب وجدان می‌گیره و میگه: البته نمیدونم ما زودتر شهید میشیم یا بچه‌ها!

میگم انصافاً اینکه آدم خودش بره و شهید بشه خیلی ساده‌تر از اینه که بچه‌ش رو بفرسته و مادر و پدر شهید باشه.

نگاهش رو چشمام می‌مونه. یه جوری تو چشم هام دقیق شده که انگار میخواد منظور دقیقمو از تو چشمام بخونه و مشخصاً داره یه فضایی رو تو ذهنش تصویرسازی می‌کنه.

بعد از یک وقفه‌ی چند ثانیه‌ای نگاهشو از چشمام گرفت و دیگه بهم نگاه نکرد.

کاملاً فهمیدم که بغضشو به زور قورت داد و زیر لب گفت: 

آره خیییلی سخته.



+پسرکم! سالهاست به درگاه خدا استغاثه می‌کنم که بی‌لیاقتی‌های من عامل دور شدنِ شما از لیاقت‌هاتون نشه. می‌دونم من لیاقت ندارم اما تو لیاقتش رو داری که در راه خدا شهید باشی. ما از ابتدا با این نیت تو رو از خدا خواستیم و هر سال که میگذره احساس مسئولیت بیش‌تری می‌کنیم. تو بدون اینکه بدونی یا بخوای منو وارد دوره‌ای از زندگیم کردی که رشد کردن پیش‌فرض غیرقابل انکار و غیر قابل چشم‌پوشیش بود. تو منو وارد عالمی کردی که هیچ چیزش از جنس دنیا نیست...من از خدا خواسته بودم تو رو عامل هدایت من قرار بده و الان به وضوح دارم می‌بینم که رشدهامو به تو مدیونم و میدونم یه روزی با بردن اسمت سرم رو بالا میگیرم و با تک تک سلول‌های وجودم به منسوب بودن به تو افتخار میکنم.

شش سالگیت مبارک عزیزترین!


+دوستانی که با مسئله‌ی آرزوی شهادت مشکل دارند یا اون رو صحیح نمیدونن به کامنتهای جنابِ یک مرد و پاسخ من مراجعه کنند. هدفم از این آرزو و معنای اصلیِ شهادت رو توضیح دادم.

جناب منزوی ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۴:۰۷
واقعاً دل بزرگی دارید. خدا خیرتون بده.
شش سالگیشون مبارک.

دعا کنید برامون.

ممنونم.

صبورا کرمی ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۴:۰۸
چقدر افکارت... چقدر ذهنت زیباست...
خدا برات حفظ کنه

نمیدونم این فکرهای من کِی زورشون به عملم میرسه و منو به جایی میرسونن؟

خدا باید کمک کنه.
برامون دعا کن.

عجب دل بزرگی دارید شما...
خدا نگهش داره گل پسرتونو،تو ماه قشنگی به دنیا اومده:)

برامون دعا کن.

ممنونم.
ماه آبان؟
آره من همیشه دوست داشتم اگر بچه‌م نیمه دومیه آبانی باشه ولاغیر! :)

... به دنبال حقیقت ... ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۴:۲۹
مبارک باشه ان شاء الله
دعا می کنم به فضل خدا عاقبت همه تون و همه مون ختم به شهادت در راه حق باشه و لایقش باشیم.

الهی آمیییییین.

سوته دلان ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۴:۴۶
سلام
از خود گذشتن خیلی سخته...
از بچه گذشتن سخت تر...

خدا حافظ جفتشون باشه و ایشالا بهترین تقدیرها براشون رقم بخوره و با کمک شما و همسر گرامی همیشه تو راهی باشن که باید باشن!

سلام.

خیلی.
واقعا گفتنش ساده است ولی عمل کردن و رسیدن به اون نقطه خیلی سخته. والا برای فرزند، گفتنش هم ساده نیست...
برامون دعا کنین.

جناب منزوی ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۵:۲۲
ان شاءالله عاقبت بخیر بشید

الهی آمین. 

ممنونم. همچنین شما و عزیزانتون.

ایشالا سرباز امام زمان (عج) باشه، تولدش مبارک :)

دوست‌تر دارم که فرمانده باشه :دی

ممنون عزیزم بابت دعای خوبت :)

مردی بنام شقایق ... ۰۹ آبان ۹۷ , ۱۶:۰۹
سلام

میگن در راه خدا باید عزیزترین چیزشو آدم بده

برا انسان جون عزیزترین چیزه
ولی برا پدر مادر فرزند از جون هم عزیزتر...


ان شاالله بچه هامون مایه ابرومون بشن اون دنیا پیش حضرت زهرا (س)

سلام.

بله واقعا همینطوره. هرچیزی که به فرزند منسوب باشه مهمترین میشه.
خوشحالیش مهمتر از خوشحالی من.
ناراحتیش مهمتر از ناراحتی من،
دردش مهمتر از درد من،
موفقیتش مهمتر از موفقیت من،
و حتی جانش مهمتر از جان من...

الهی آمین، الهی آمین.

حتما که نباید آدم شهید بشه!!!
دعا کنید بچه تون خدایی بار بیاد و خدایی زندگی کنه!
یکی مثل امام خمینی ره شهید نشدن ولی به درجات بالا رسیدن و حتی خیلی علمای دیگه!

المومنُ علی اَیِّ حال ماتَ، و فی ایِّ ساعه قُبِض فهو شهید.

و ما مِن شیعَتُنا اِلّا صدّیق شهید.

درگیر عنوان دنیوی شهادت نیستم. شهید واقعی منظورم هست.

شما خیلی مادر خوبی هستی :)
خدا حفظش کنه براتون
تولدش مبارک :)

سلامت باشی برامون دعا کن.

ایشالله در هر حالت و اتفاقی(که قطعا صلاح‌اش هست) که می‌افته,به پسرتون افتخار کنید و ایشون هم به شما.:)
تولدشون هم مبارک:)

من قله‌ی افتخار رو نشانه رفتم :)

ان شالله که به قله برسن همه‌ی فرزندانمون. 
ممنونم.

وقتی شوهرم از کربلا پیام داد که "مطمئنم شهادت هممونو از این خاندان کرم و عصمت میگیرم"، دلم هم غنج رفت هم به بی لیاقتی خودم فکر کردم...
من از خدا خواستم شهادت بچه هام و همسرم رو ببینم و بعدش نصیب خودم بشه..
نمیدونم این آرزو چقدر آرزوی واقعیه و چقدر جو گیری.خیلی بهش فکر میکنم مخصوصا وقتی میبینم عملم با آمالم هماهنگی نداره.
یه چیز دیگه هم بهش فکر میکنم. اینکه من جوانی فرزندم رو هنوز ندیدم، آیا وقتی اون موقع رو دیدم باز هم همینجور آرزوی شهادتش رو دارم؟ یا دلبستگیهای دنیایی م غلبه پیدا میکنه؟
امیدمون به کرم خاندان عصمته

نصیبتون باشه بچه های عالم شهید. مثل شهید دستغیب. من خیلی شهادت ایشونو دوست دارم

کامنتت دقیقا چیزی بود که خییییلی بهش فکر میکنم و تک تک جملاتت افکارم بود با این تفاوت که خط اول به جای کربلا بنویس مکه.  :)

امیدوارم ثابت قدم باشیم در راه تحقق آمالمون.  و حیات و مماتمون، حیات و ممات خاندان عصمت باشه.
شهادت از هر نوعی که باشه ارزشمنده. ان شالله ارزشمندترینش روزی ما و شما باشه. :)

بنظرم سعی و تلاشتون بر این باشه که فرزندتون به لحاظ علمی به کار به این ملت بیاد . یه فرزتد خوب تربیت کنید که مثلا قاضی درستی بشه ، معلم خوبی بشه ، پزشک درستکاری بشه ، ...
مملکت که فقط جنگنده نمیخواد واسه شهادت ! اگه خیلی از خودگذشتگی دارید که میخواید زیاد وقت بزارید سعی کنید انسانهای خوبی که صداقت و درستی رو ترویج کنن به جامعه تحویل بدید :) 

نگاهتون به شهادت خیلی محدوده و اصلاً هویتِ شهید و شهادت رو نمیشناسین.

خیلی ناراحت شدم از بابت اینکه در یک مملکت شهید پرور کسی باشه که از شهید به عنوانِ "فقط جنگنده" یاد کنه یا بگه بهتره فرزندت کسی باشه که "به کار این ملت بیاد!". این حجم از بی‌خبری در این مملکتی که هرروز خبری از شهادت در اون به گوش می‌رسه، خیلی عجیبه برام.
سعی کنین بیشتر مطالعه کنین.
اگه دوست داشتین کامنت یک مرد و پاسخ بنده رو بخونین. اونجا در مورد شهادت بیشتر توضیح دادم..

ملکه بانو ۱۰ آبان ۹۷ , ۱۰:۲۲
ان شاء الله فیض شهادت در رکاب امام زمان علیه السلام روزیشون بشه.
تولد پسرکت مبارک. 

ان‌شالله روزی بچه‌های ما و شما.

ممنونم عزیزم.

موضوع شهادت موضوع مهمیه
بالاخره همه ما میمیریم چه خوب که مرگ ما شهادت در راه خدا باشه
ولی دو تا بحثه خیلی مهم اول اینکه کی شهیده و کی شهید نیست، در واقع تعریف شهید چیه، و دوم اینکه آیا در طول تاریخ اولیا و انبیا برای خودشون یا فرزندامنشون آروزی شهادت کردن یانه!
بحثه اول شهادت، طبق آیاتی که شهادت رو تبیین کرده، قتال علیه کفار در راه خداست، یعنی هم باید بجنگی و قتال کنی، هم کشته بشی هم طرفت کفر باشه هم نیتت خدا باشه، هر کدوم از این الزامات نباشه از نظر خدا کسی شهید نمیشه، مثلا فلان خبر نگار تو سقوط طیاره وسط کشور فوت شده شهید نیست! حالا بنیاد شهید میخواد اسمشو بذاره شهید خدمت یا هر چیز دیگه، یا مثلا فلان آتش نشان که فوت میکنه شهید نیست، بهتره یادمون باشه مقام شهادت رو اینجوری تبیین نکنیم!
در خصوص دعای پیامبران هم ندیدم تا حالا کسی دعا کنه بچه هام شهید بشن، صالح بودن ذریه از دعاها بوده ولی شهادت رو نمیدونم.
به همین خاطر به نظرم دعا کنیم خدا فردی صالح بهمون هدیه بده خیلی بهتر از اینه که دعا کنیم مادر شهید بشیم، چون از دست دادن اولاد خیلی سخته، هیچ وقت از خدا نباید سختی خواست، همه دعاهای ما غالبا بر این مفهوم هستن که خدایا بر مات آسان بگیر ولی اینکه خودمون برای خودمون سخت بخوایم از خدا هم جایی دیده نشده.
(و البته مقام شهادت تعبیر و معنای عمیق تری هم داره که به نظرم موضوع بحث شما نباشه)

اول بذارین من یه چیزی بگم اونم اینکه شهادت یک سبک زندگیه. نه یک سبک مرگ!
و اتفاقا شهادت در قرآن اون طور که گفتید معنی نشده. اونهایی که گفتید الذین قتلوا فی سبیل الله هستند. هیچ جا در قرآن نام شهید بر خاص این افراد اطلاق نشده. شهید یعنی گواه و مقامی است که خداوند عنایت میکند و پیامبر ما شهید است. و خداوند هم شهید است. و اونهایی که در راه خدا قتال میکنند و کشته میشوند به اون درجه‌ی گواه بودن می‌رسند چرا که احیاء هستند و نمی‌میرند. 
در نتیجه شهادت درجه‌‌ای نیست که ما با صرف مشاهده‌ی نحوه مرگ یک نفر بتونیم مبین اون باشیم. 
المومنُ علی اَیِّ حال ماتَ، و فی ایِّ ساعه قُبِض فهو شهید.
و ما مِن شیعَتُنا اِلّا صدّیق شهید.

هرچند ما به عنوان سبکی از مرگ مشهورش کردیم. اما حقیقت اینه که نحوه‌ی حیات انسان، مدل مرگ او و درجه او رو مشخص میکنه و اگر به مرگ با قتال هم برسه که چه بهتر وگرنه شهادت و مرگ با تیر و ترکش، هدف ما نیست. هدف رسیدن به درجه‌ی شهادت است.
یعنی کسی که حیاتش حیات محمد و آل محمد نباشه، مماتش هم ممات محمد و آل محمد نمیشه.
الان در دایره‌ی دنیوی ما خیلی از کسانی که واقعا شهید نیستند شهید نامیده میشن و خیلی ها هم که شهید هستند شهادتشون معلوم نمیشه.
شهید واقعی فقط در آخرت هنگام افتادنِ پرده‌ها معرفی خواهد شد.
من منظورم اون طور شهادتی هست.
و در چنین آرمانی که دارم خواست خداوند بیش از تربیت من اثرگذاره.
این خواسته من با حرف شما منافاتی نداره‌. :)
و مقام مادر شهید هم مقام کسی است که از فرزندش در راه خدا میگذره و او رو نذر پروردگار میکنه.

در مورد دوم، آرزوی شهادت فرزند توسط انبیا و اولیا هم می‌فرماید ربَّنا آمنّا بِما انزلتَ و اتَّبَغنا الرسولَ و اکتُبنا مع الشّاهدین ۵۳ آل عمران
پس رسیدن به مقام شهادت رو دعا می‌کنند.
در قرآن چهار گروه از منتنعمین بیان شدند از انبیا و شهدا و صدیقین و صالحین. ۶۹ سوره نساء.
خب اشکال چیه که من بودنمون در میان شهدا رو آرزو کنم؟
شما آیه برای من بیارید که انبیا از خداوند فرزندی بخوان که بین صدیقین باشد! آیه‌ی مرتبط داریم؟ نداریم. پس دیگه این آرزو رو نکنیم؟ و فقط از صالحین بودن رو آرزو کنیم که آیه‌ی مرتبط در موردش داریم؟
استدلالتون در این حوزه موجه نبود.

هر چند شما بیانتون ناظر بر این بود که وجه سبک مرگ مد نظرتون بوده ولی با این توضیحتون منظورتون رو اصلاح کردین و به نظرم لازم بود توضیح بدین.
هر چند با این توضیح دیگه فرقی نمیکنه کی زودتر شهید بشه، و اتفاقا باید رو خودمون کار کنیم که خودمون گرفتار خودمون نباشیم و غافل از خودمون نشیم. و اون منظور قران همینی هست که الان فرمودین و مقام شاهدین رو مطرح کردن و نه برداشتی که غالبا در مقام کشته شدن در راه خدا میره.
صدیقین و شاهدین و از این قبیل صفات اولیا الله، که خدا بهشون نعمت داده و آرزوش نه تنها اشکالی نداره که مورد نظر قران هم هست، هر چند آرزوی حواریون در 53 آل عمران در مقابل حضرت عیسی بوده و اثبات همراهیشون کما اینکه حضرت ابراهیم برای ذریه خودشون بقره 128 و 129 یه دعای جامع تری دارن.
آرزوی شهادت داشتن هم لیاقت میخواد، توفیق میخواد، که خدا خودش تو ذهن و قلب هر کسی که بخواد میندازه، حالا چه شهادت به معنای ناظر و حاضر یا در معنای کشته شده راه خدا.
+ به نظرم یه م برای عزیزترین جا مونده!

من بخش دومِ اشکالتون رو هم پاسخ دادم و پاسخم رو ویرایش کردم.

من سبک مرگ هم منظورم هست چون دوست دارم ممات فرزندانم هم ممات محمد و آل محمد باشه. ولی جز با سبک زندگیِ شهادت محور آدم به اون سبک مرگ دست پیدا نمی کنه.
در مورد اینکه اول کی شهید بشه هم چرا تفاوت داره! اینکه انسان در راه خدا رنج یا مصیبتی رو تحمل کنه خیلی متفاوته با عدم تحمل درد و رنج. و رسیدن به مرتبه شهادت بدون درد و رنج ممکن نیست.

+نه م نداشت :دی

+ممنون از کامنت خوبتون. دوستان دیگری هم این نکات رو تذکر دادن ولی نمیدونم چرا خصوصی نوشتن! از اینکه عمومی هم تذکر دادین ممنونم.
و قبول دارم که کسی که بدون پشتوانه‌ی مفهوم مدنظر من و پستهای سابقم این پست رو بخونه فکر میکنه فقط میخوام یه جا جنگ باشه که پسرک بره جنگ! نه واقعا اینطور نیست. چون شهادت(به معنای مرگ در قتال) هدف نیست، عمل به وظیفه هدف اصلی است. شهادت نتیجه‌ی یک زندگی پاکه. اما آرمان ما، مرگ در رکاب امام زمانمون هست. لِنَفوزَ معهم فوزاً عظیماً ان شاء الله.

چه قدر محتوای پست و کامنت های شما خوب بود

اجر شما با حضرت زهرا

قربون شما. :*

و شما نمیدونی چقدر این دعاهایی که تو کامنتهات میذاری رو دوست دارم و دلم رو می‌لرزونه.
ان‌شالله به ما و شما و همه با نظر مرحمتشون نگاه کنند.

الان با این اصلاحیه ای که انجام دادی میشه بفرمایید چه فرقی بین توصیه من به شما و این توضیحاتتون بود ؟ 
من همون اول عرض کردم سبک زندگی باید طوری باشه برای خدمت به مردم ضمن صداقت و ترویج درستی در جامعه . ایا چیزی غیر این گفتم ؟ 

+ با این حرفتون که نوشتید : " این حجم از بی‌خبری در این مملکتی که هرروز خبری از شهادت در اون به گوش می‌رسه، خیلی عجیبه برام" 
من شما رو به مطالعه دعوت میکنم تا هر خبر شهادتی رو در این مملکت به گوش میرسه با زندگی به سبک شهادت اشتباه نگیرید ...



تفاوتش اینه که شما یه جوری نوشتید انگار شهید فقط جنگنده است. که تاکید کردید "این مملکت فقط به جنگنده نیاز نداره واسه شهادت"! 

و یه جوری بیان کردید انگار ترویج صداقت و درستی در مسیری غیر از شهادت بروز پیدا میکنه‌ حال آنکه صداقت و درستی به هیچ روشی به اندازه‌ی شهادت ترویج نمیشه. اتفاقا این خون شهیده که جریان سازه.
یه بار دیگه کامنتتونو بی‌طرفانه و به عنوان یک مخاطب بخونید ببینید چه معنی‌ای ازش برداشت میشه!

اینو بدونید که کسی که در راه خدا قتال میکنه در هر حال شهید شده. نکته‌ی کلیدیِ این مفهوم اونه که کسی که به جنگ در راه خدا رسیده قطعا اون زندگی و جَنمِ قتال در راه خدا رو داشته. هرکسی نمیتونه در راه خدا بجنگه و کشته بشه.
در نتیجه اخبار این مملکت در مورد شهدای جنگ و یا مدافع حرم واقعا در مورد شهدای واقعی است. همون هایی که احیاء عند ربهم یرزقونند. :)
سبک زندگی هر کدوم رو هم بخونید به ادعای من گواهی میده.

اگر هم حرف شما از ابتدا همین بوده که پس نظرمون یکیه و من نظر شما رو اشتباه متوجه شدم. ولی در هر حال چه برای من و چه برای شما مطالعه چیز خوبی است. دعوا نداریم که! :)

واقعا اینکه پدر یا مادر شهید باشى از اینکه خودت شهید بشى باید خیلى سخت تر باشه..

آره واقعا گذشتن از فرزند سخت‌ترین کار دنیاست.

مامان محمدمهدی ۱۳ آبان ۹۷ , ۱۹:۱۳
منم خیلی دوست دارم پسرم در رکاب امام زمانش شهید شه
الهی آمین

ان‌شالله. :)

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
یک لوسی میِ مهربان هستم که دارد رفته رفته پیر می شود :))

مستر بهم میگه تو شبیه لوسی می هستی!
برای همین اسمم اینه :)

+یک پسرکِ شش ساله،
و گل پسری سه ساله دارم.

+مهم: فقط و فقط به صورت مخفی وبها رو دنبال میکنم.
آرشیو مطالب
آذر ۱۳۹۷ ( ۱۵ )
آبان ۱۳۹۷ ( ۲۵ )
مهر ۱۳۹۷ ( ۲۷ )
شهریور ۱۳۹۷ ( ۲۵ )
مرداد ۱۳۹۷ ( ۲۸ )
تیر ۱۳۹۷ ( ۳۰ )
خرداد ۱۳۹۷ ( ۲۸ )
ارديبهشت ۱۳۹۷ ( ۲۱ )
فروردين ۱۳۹۷ ( ۳۱ )
اسفند ۱۳۹۶ ( ۴۱ )
بهمن ۱۳۹۶ ( ۳۱ )
دی ۱۳۹۶ ( ۳۵ )
آذر ۱۳۹۶ ( ۳۳ )
آبان ۱۳۹۶ ( ۴۲ )
مهر ۱۳۹۶ ( ۴۹ )
شهریور ۱۳۹۶ ( ۵۰ )
مرداد ۱۳۹۶ ( ۷۱ )
تیر ۱۳۹۶ ( ۵۲ )
خرداد ۱۳۹۶ ( ۷۶ )
ارديبهشت ۱۳۹۶ ( ۸۱ )
فروردين ۱۳۹۶ ( ۵۹ )
اسفند ۱۳۹۵ ( ۷۳ )
بهمن ۱۳۹۵ ( ۸۱ )
دی ۱۳۹۵ ( ۸۸ )
آذر ۱۳۹۵ ( ۹۰ )
آبان ۱۳۹۵ ( ۹۹ )
مهر ۱۳۹۵ ( ۸۳ )
شهریور ۱۳۹۵ ( ۸۵ )
مرداد ۱۳۹۵ ( ۷۷ )
تیر ۱۳۹۵ ( ۱۰۷ )
خرداد ۱۳۹۵ ( ۱۳۸ )
ارديبهشت ۱۳۹۵ ( ۱۲۱ )
فروردين ۱۳۹۵ ( ۱۰۷ )
اسفند ۱۳۹۴ ( ۱۰۹ )
بهمن ۱۳۹۴ ( ۹۱ )
دی ۱۳۹۴ ( ۹۷ )
آذر ۱۳۹۴ ( ۱۱۰ )
آبان ۱۳۹۴ ( ۶۶ )
مهر ۱۳۹۴ ( ۴۶ )
شهریور ۱۳۹۴ ( ۲۷ )
مرداد ۱۳۹۴ ( ۵۹ )
تیر ۱۳۹۴ ( ۳۶ )
خرداد ۱۳۹۴ ( ۵۵ )
ارديبهشت ۱۳۹۴ ( ۸۸ )
فروردين ۱۳۹۴ ( ۹ )
اسفند ۱۳۹۳ ( ۳۶ )
بهمن ۱۳۹۳ ( ۳۸ )
دی ۱۳۹۳ ( ۴۱ )
آذر ۱۳۹۳ ( ۱۴ )
اسفند ۱۳۹۲ ( ۱۵ )
بهمن ۱۳۹۲ ( ۷۵ )
دی ۱۳۹۲ ( ۱۲۸ )
آذر ۱۳۹۲ ( ۱۴۷ )
آبان ۱۳۹۲ ( ۸ )
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان